Mijn lieve, kleine grote schat is vandaag op kamp vertrokken. Dik tegen haar zin, met dus een moeilijk begin. Maar ze zal er het beste van maken, zoals ze dat met alles in het leven doet. Het is pas sinds een aantal dagen tot mij doorgedrongen dat veel van mij tristesse van de afgelopen jaren gewoon is terug te brengen tot gemis. Het gemis van mijn kinderen om me heen. Als ze er zijn en ik voor hen kan/mag zorgen, worden mijn dagen vanzelf zinvol. Als ze weg zijn, moet ik de zin zoeken in iets anders en dat lukt me voorlopig nog niet echt. Een nieuwe levenspartner zou daar soelaas kunnen bieden, maar dat ik zo iemand nog zal tegen komen lijkt me weinig waarschijnlijk. Nog veel werk dus om tot tevredenheid te komen. Maar ooit komt ook dat goed.
Klein gedichtje voor in de brief richting mijn jongste:
Je haren golven
als de baren van de zee.
Je ogen zijn hongerige wolven
Die gulzig zijn voor twee.
Je humor en je lach
Zetten werelden in brand
En al wie jou liefheeft
Eet als een vogeltje uit je hand.
Je wijsheid is een wonder
Een bewijs van innerlijke kracht
Je bent een meisje heel bijzonder
Altijd nog specialer dan gedacht
Geen opmerkingen:
Een reactie posten